|
|
Chinese grammatica
Algemene aspecten van de standaard Mandarijnse grammatica
Alles chinese dialecten delen hetzelfde grammaticale systeem, anders dan degene die gebruikt worden door andere talenfamilies. Alle woorden hebben maar een grammaticale vorm, omdat de taal geen vervoeging van werkwoorden kent en er is maar een klank (op kleine uitzonderingen na). Begrippen als meervoud of verleden tijd worden op een syntactische manier uitgedrukt.Tijden zijn niet op een grammaticale manier aan te tonen; hun tijd wordt aangeduid door bijwoorden (gister, later), of deeltjes of voorzetsels die een voltooing van een handeling of een verandering van toestand beschrijft (samen met enige andere afhankelijke samenhangende betekenissen). Er worden ook delen gebruikt om vragen te vormen; de zinsbouw van een vraag is precies hetzelfde als een verklaring (onderwerp werkwoord onderwerp) met alleen een toegevoegd deel, zoals "ma" in het Mandarijn, waardoor het een vraag wordt. Op dezelfde manier wordt het meervoud niet grammaticaal aangetoond behalve bij voornaamwoorden en veel letterhebbende naamwoorden die verwijzen naar mensen.
Door het gebrek aan stemverbuigingen, lijkt de chinese grammatica voor een spreker die aan stembuiging in talen, redelijk makkelijk vergeleken met dat van de romaanse talen.Chinees is echter erg gecompliceerd in zijn zinsbouw.
Zinsbouw
Een taal waar het onderwerp belangrijk is
Chinees wordt gezien als een taal waar het onderwerp erg belangrijk is, het onderwerp van de zin (beschreven als "oude" informatie waar de zin op gebaseerd is) neemt de macht over. De volgende zin volgt bijvoorbeeld niet de ´onderwerp-eerst´ volgorde, maar aanhangend aan de structuur van het onderwerp en daarom klinkt het juist in het Chinees.Dit boek ik heb gelezen.
Vandaag klim bergen, morgen kamp buiten.
Zwemmen ik ben het beste.Swim[ming] I am the best.
Achtereenvolgende werkwoord Constructie
Achtereenvolgende werkwoord Constructies is een basis kenmerk van de chinese grammatica, waarin twee of meer werkwoorden aaneengeschakeld zijn. Dit is de nederlandse vertaling van een chinese zin:letterlijk: Deze film ik zie niet verstaan.
Ik begrijp deze film niet (ook al heb ik hem gezien) (dubbel-werkwoord, waar het tweede werkwoordn, "begrijpen" double-verb, where the second verb, "understand", suffixes the first and clarifies the possibility and success of the relevant action.)
Het Chinese Schrift
Afgezien van andere grammaticale kwesties, moet je eerst de moeilijkheden van het chinese schrift en het alfabet onder ogen zien.Het chinese schrift is het enige Ideografisch schrift dat vandaag de dag nog steeds gebruikt wordt en tegelijkertijd het de oudste is (ongeveer 3200 jaar). Het grote voordeel is dat het gebruikt kan woorden door de sprekers van alle verschillende chinese dialecten binnen en buiten China die hetzelfde ding een naam geven met zo een andere uitspraak dat het bijna niet herkenbaar is voor iemand die alleen de officiële standaard taal spreekt. Mensen die door middel van taal niet kunnen communiceren kunnen gebruik maken van de tekens om zich uit te drukken. Zelfs mensen die een taal spreken die totaal verschilt van chinees, zoals Koreaans, Japans (en Vietnamees), zijn (waren) in staat om met elkaar te communiceren door het gebruik van chinese tekens. De chinese tekens als een taal met geïsoleerde lettergrepen die geen vervoeging van het werkwoord kent, maakt het moglijk om elk gesproken woord in geschreven vorm uit te drukken door het simpelweg met één teken te schrijven. Een woord komt overeen met een lettergreep en met een teken.
Maar het grote probleem met de chinese taal is dat maar heel weinig lettergrepen heeft vergeleken met talen met gesloten lettergrepen (bijvoorbeeld de europese talen behalve engels, de altaic taken zoals mongools en zelfs koreaans en japans). Er is een extreem hoog aantal woorden die helemaal hetzelfde klinken, zelfs al heeft de chinese taal 4 (dialecten hebben er meer) toonhoogtes (hoog, laag, sterker worden, zwakker worden). Deze gelijkheid van klank in de chinese taal komt van de officiële taal van de overheid (guanhua, in het portugees Mandarijn) die ontwikkelde tijdens de Yuan (1279-1368), Ming (1368-1644) en Qing (1644-1911) dynasties in de noordelijke hoofdstad in Peking.
Beambtes die uit verschillende regio´s van het vaste lang van China kwamen moesten een algemene taal creëren dat gebaseerd was op het kleinste algemene vergelijking. Zoals de meeste talen, neigt chinees te vergemakkelijken. Woorden die 2000 jaar geleden heel anders klonken, klinken nu precies hetzelfde.