|
|
Geschiedenis van de Chinese Taal
De meeste taalkenners selecteren alle variaties van het Chinees als een deel van de Sino-Tibetan familie en geloven dat er een originele taal was, Proto-Sino-Tibetaan genoemd, gelijk aan Proto Indo-Europees, waarvan Sinitic en Tibeto-Burman talen afstammen. De relaties tussen Chinees en de andere Sino-Tibetan talen zijn nog steeds onduidelijk en het is iets wat actief onderzocht wordt, net zoals de poging om Proto-Sino-Tibetaans de rekonstrueren. Wat volgt is een moderne herziening van een sortering door een zweedse talenkenner Bernhard Karlgren.Chinees in het verleden
Oud Chinees, soms ook wel bekend als ´Archaisch Chinees´, was een veel gebruikte taal tijdens het begin en midden van Zhou Dynastie (11 tot 7 eeuwen voor Christus), teksten waaronder inscripties op bronze stukken worden gezet, de poëzie van de Shijing, de geschiedenis van de Shujing, en delen van de Yijing (I Ching). De fonetische elementen die over het algemeen in Chinese tekens gevonden werden, hebben nog iets van de de Oud Chinese uitspraak overgehouden. Oud Chinees is niet helemaal onverbogen. Het had een rijk geluidssysteem waaronder aspiratie of zware ademhaling die de medeklinkers onderscheidde. Het rekonstrueren van Oud Chinees begon met Qing dynastie filologen.Midden Chinees was de taal die gebruikt werd tijdens de Sui, Tang en Song dynasties (7e tot 10e eeuw na Christus). Het kan verdeeld worden in een vroege periode, waaraan de ´Qieyun´ rijm tafel (601 na Christus) verbonden is, en een late periode in de 10e eeuw, wat de ´Guangyun´ rijm tafel weerspiegeld.
Hedendaags Chinees
De meeste Chinezen die in het noorden van China wonen, in Sichuan en in een wijde boog van het nooroosten (Manchuria) tot het zuiwesten (Yunnan), gebruiken verschillende Mandarijnse dialecten als hun taal. De verspreiding van Mandarijns door noord China is grotendeels het resultaat van geografie, met name de vlaktes van noord China. Vergelijkend hebben de bergen en rivieren in zuid China veel taal variaties doen ontstaan. De aanwezigheid van Mandarijn in Sichuan is grotendeels te danken aan een plaag in de 12e eeuw. Deze plaag, wat betrekking zou kunnen hebben op de Zwarte Dood, heeft het gebied ontvolkt, wat leidde tot de in bezitname van noord China.Tot halverwege de 20e eeuw, spraken de meeste Chinezen in Zuid China geen Mandarijn. Ondanks de mix van ambtenaren en de burgers die verschillende dialecten spraken, werd Nanjing Mandarin dominant, tenminste tijdens het officiele Manchu-sprekende Qing Keizerrijk. Sinds de 17e eeuw, had het keizerrijk orthografische universiteiten opgezet (zhengyin shuyuan) trachtend om de uitspraak aan te passen aan het standaard Beijing (Beijing als de hoofdstad van Qing), maar de pogingen hadden weinig succes. Tijdens de laatste 50 jaar van de Qing Dynasty, op het einde van de 19e eeuw, werd het standaard Nanjing Mandarijn in de imperiale rechtbank eindelijke vervangen door Beijing Mandarijn. Voor de algemene bevolking, ookal werden variaties van Mandarijn al gesproken in China, er bestond nog geen standaard Mandarijn. De mensen in het zuiden van China die geen Mandarijn spraken, gingen ook door met het spreken van hun regionale dialecten in het dagelijks leven. Het nieuwe standaard Beijing Mandarijn was dus redelijk beperkt.
Deze situatie veranderde met de creatie (in beide PRC en ROC) van een onderwijs systeem op een basisschool, toegewijd aan het onderwijzen van Mandarijn. Hierdoor spreekt de meerderheid van de mensen nu vloeiend Mandarijn in het vasteland van China en Taiwan. In Hong Kong, is Kantonees de taal van onderwijs en officiele spraak gebleven, maar Mandarijn krijgt een steeds grotere invloed.